Stone

Yalta’daki Çehov ev müzesinde nöbet tutan genç bekçi, kapalı odalarda dolaşan yorgun bir yabancıyla karşılaşır. Adam yazarın kendisi gibidir: ölümünden dönmüş, üşümüş, banyo isteyen, çay içen, kendi eşyalarını yeniden tanıyan biri. Bir gece boyunca ikisi arasında geçen şey bir konuşmadan çok bir eşlik etme hâli; bekçi ona su ısıtır, giysi bulur, yanına oturur. Aleksandr Sokurov filmi baştan sona siyah beyaz çekti ve görüntü yönetmeni Aleksandr Burov ile birlikte objektifin önüne sıvı koyarak kadrajı yer yer eriyen, akan, ıslak camdan bakılıyormuş gibi bir şeye çevirdi. Anlatı neredeyse yok. Geriye bir müzenin sessizliği ve ölmüş bir yazarın kendi evine geri gelmesinin ne demeye geleceği sorusu kalıyor.