Storefront Hitchcock

Robyn Hitchcock, Manhattan'da boş bir dükkânın içinde, vitrin camının önünde şarkı söylüyor. Arkasında cadde var; yoldan geçenler, arabalar ve arada içeriye bakan biri. Sahne yok, seyirci kadrajda görünmüyor, aralarda Hitchcock kameraya dönüp anlamsız hikâyeler anlatıyor. Anlatının ilgilendiği yer konser değil, bir müzisyenin kendi tuhaflığıyla yalnız bırakılması. Şarkı aralarındaki konuşmalar hazırlanmış esprilere benzemiyor; çoğu bir yere varmıyor ve film bunu kesmiyor. Biçim en sade hâliyle konser filmi: gitar, ağız armonikası, birkaç konuk müzisyen ve tek mekân. Jonathan Demme kamerayı neredeyse hiç hareket ettirmiyor; en büyük tercih, arkadaki caddenin canlı kalması. Demme'nin konser filmleri arasında en az bilineni; Stop Making Sense'in ölçeğiyle karşılaştırıldığında bilerek küçük tutulmuş bir iş. Yine de aynı yöntem burada da çalışıyor: sahneyi süslemeden, müzisyeni tam boy ve kesintisiz göstermek. Deni Bonet ve Tim Keegan bazı şarkılarda eşlik ediyor. Kimin için: Hitchcock'un müziğini bilenler ve minimal konser filmlerini sevenler. Kimin için değil: müzisyeni tanımadan izlemeye başlayanlar; film hiçbir tanıtım yapmıyor ve doğrudan ortasından başlıyor.