La Prisonnière (Woman in Chains)

Josée bir galericinin karısı. Kocasının çalıştığı çağdaş sanat galerisinin sahibi Stan'in özel bir alışkanlığı var: kadınları boyun eğmiş hâlde fotoğraflıyor. Josée önce merak ediyor, sonra rıza gösteriyor, sonra ilişkinin içinde kalıyor. Film onun bu bağı nasıl seçtiğini anlatıyor. Anlatının ilgilendiği yer sapkınlık değil, bakan ile bakılan arasındaki güç. Galerideki kinetik sanat işleri ile Stan'in fotoğrafları arasında sürekli bir benzetme kuruluyor: ikisinde de biri düzenliyor, diğeri düzenlenmiş nesne oluyor. Biçim dönemin görsel deneylerine açık. Filmin sonuna doğru gelen uzun bir bölüm neredeyse tümüyle soyut: renkli ışıklar, hızlanan geçişler ve tekrar eden görüntüler. Yapımın arkasında yarım kalmış bir film var. Henri-Georges Clouzot 1964'te L'Enfer'i çekerken optik denemelerle uğraşıyordu; kalp krizi geçirince yapım durdu ve film hiç bitmedi. O denemelerin izi buradaki soyut bölümlerde görülüyor. Bu, yönetmenin son filmi ve tek renkli filmi. Laurent Terzieff Stan'i, Elisabeth Wiener Josée'yi oynuyor; Bernard Fresson kocası. Kimin için: Clouzot'yu bilenler ve altmışların biçim denemelerini merak edenler. Kimin için değil: konusundan rahatsız olacaklar; film ilişkiyi yargılamıyor ve bu tercih tartışmalı.