Aladdin

Guy Ritchie’nin 2019 tarihli filmi Jasmine’e yeni bir hedef veriyor ama bu hedefi olay örgüsüne bağlamıyor. Prensesin yönetme isteği bir şarkı ve bir konuşmayla çözülüyor; tahtı kazanmıyor, sultan tarafından kendisine veriliyor. Eklenen malzeme bu yüzden eski hikâyeyi değiştirmek yerine onun yanına yerleşiyor. İkinci sıkışma yer sorunu. Cin’e Dalia ile ayrı bir romans yazılmış, dolayısıyla tek bir çift için kurulmuş bir hikâye 127 dakika içinde üç ilişkiyi birden beslemek zorunda kalıyor. Yer kaybeden taraf Aladdin ile Jasmine’in sahneleri oluyor. Üçüncü gerilim kurgu dilinde: Ritchie’nin hız değiştiren, darbe üzerine kesen aksiyon grameri müzikal sahnelemesiyle çarpışıyor, “Prince Ali” bir dans numarası gibi bütün hâlinde tutulmak yerine aksiyon bölümü gibi kesiliyor ve koreografi bütün bedeniyle nadiren görünüyor. Yapım tarafında birkaç somut bilgi var. Aladdin ve Jasmine rolleri için iki binden fazla oyuncu seçmelere girdi; yapımcıların zorlandığı nokta, oynayabilen ve şarkı söyleyebilen, yirmili yaşlarda Orta Doğu ya da Hint kökenli bir erkek başrol bulmaktı. Agrabah sokakları Surrey’deki Longcross Studios’ta kuruldu, çöl bölümleri Ürdün’deki Wadi Rum’da çekildi. Jasmine’in yeni şarkısı “Speechless”ı Alan Menken, Benj Pasek ve Justin Paul yazdı, Naomi Scott seslendirdi. Film dünya genelinde bir milyar doları aştı. Jasmine’in hattına ayrılan yeni malzemeyi kendi başına yeterli bulan izleyici için. Cin ile Dalia romansının ana çifte ayrılan zamanı yemesini sorun edecek izleyici için değil.