Anna Boleyn

İngiltere sarayında geçen sessiz bir Alman filmi. Anne Boleyn saraya nedime olarak geliyor. Kraliçe Katherine'in maiyetinde. Kral onu fark ediyor. Henry evli. Evliliğini bitirmek istiyor ve kilise buna izin vermiyor. Bundan sonra film bir kopuş anlatısı. Kral Roma ile bağını koparıyor ve kendi kilisesini kuruyor. Bunun tek sebebi bir evlilik. Anne kraliçe oluyor. Bir kızı doğuyor. Kral oğul istiyordu. Bundan sonra ilgi soğuyor. Henry başka bir kadına bakıyor. Saray hemen yön değiştiriyor. Anne'in etrafındakiler uzaklaşıyor. Bir suçlama hazırlanıyor. İhanet, zina ve komplo. Anlatı bu suçlamaların uydurma olduğunu açıkça gösteriyor. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil aygıt: filmin fikri, bir kralın kişisel arzusunun bir devlet mekanizmasına dönüşmesi ve o mekanizmanın aynı kolaylıkla geri dönmesi. Anne mahkemeye çıkarılıyor ve sonuç baştan belli. Son bölüm idam. Anlatı bunu göstermiyor; kalabalığı ve bekleyişi gösteriyor. Yapım çok büyük. Binlerce figüran, gerçek boyutlu saray dekorları ve kalabalık tören sahneleri kullanıldı. Bu, savaş sonrası Alman sinemasının ihracata yönelik büyük tarih filmlerinden biri. Ernst Lubitsch bu dönemde bu tür yapımlarla tanındı; Amerika'ya gitmesi de bu filmlerin başarısı sayesinde oldu. Emil Jannings kralı oynuyor. Rol kaba, iştahlı ve tümüyle bedensel. Henny Porten dönemin en tanınmış Alman kadın oyuncusuydu. Film Amerika'da başka bir adla gösterildi. Kimin için: sessiz sinemayı ve büyük ölçekli tarih yapımlarını sevenler. Kimin için değil: tarihsel doğruluk bekleyenler; anlatı olayları sıkıştırıyor ve saray siyasetini basitleştiriyor.