Bizim Büyük Çaresizliğimiz

Seyfi Teoman'ın ikinci ve son uzun metrajı, Barış Bıçakçı'nın 2004 tarihli romanından uyarlandı; senaryoyu yönetmen ile romancı birlikte yazdı. Ankara'da bir evi paylaşan otuzlu yaşlarındaki iki eski arkadaş, Ender ve Çetin, aralarındaki rahat düzenin araya giren genç bir kadınla, Nihal ile nasıl sessizce bozulduğunu izler. Film, klasik aşk üçgeninden bekleyeceğiniz patlamayı asla vermiyor; çatışma bakışlarda, yarım kalan cümlelerde ve ev içinde kimin nereye oturduğunda birikiyor. Anlatıcı sesi de zaten olanı değil, olamayanı tarif ediyor. Yapım 61. Berlin Film Festivali'nde dünya prömiyerini yaptı ve Altın Ayı yarışmasında yer aldı; 30. İstanbul Film Festivali'nde jüri özel ödülü dahil ödüller kazandı. Teoman'ın 2012'deki ölümü, bu filmi geriye dönük olarak yarım kalmış bir yönetmenlik yolunun ikinci ve son durağı haline getirdi. Kimin için: Sessizliğin, gündelik ayrıntının ve tamamlanmayan duyguların taşıdığı filmleri seven, Türkiye sinemasının 2010'lar başındaki festival damarını merak eden izleyici. Kimin için değil: Üçgenin bir yere varmasını, karakterlerin en azından bir kez açık konuşmasını bekleyen; kararsızlığın kendisinin konu olmasını eksiklik sayacak olanlar.