Hakikatler ve Düzmeceler (F for Fake)

Film sanat sahtekârı Elmyr de Hory ile başlıyor. De Hory, dünyanın büyük müzelerine sahte tablolar satmış bir adam. Onun biyografisini yazan Clifford Irving ise Howard Hughes'un uydurma bir otobiyografisini gerçek diye satmaya kalkışmış bir başka sahtekâr. Welles bu iki hikâyeyi iç içe geçirip yazarlık, değer ve kimin gerçek olduğu sorusunu açıyor. Kendi geçmişini de işin içine katıyor; 1938'deki Dünyaların Savaşı radyo yayını ve kariyerinin başındaki uydurmalar dahil. Welles yaptığı şeyi yeni bir film türü olarak tanımladı: belgeselin karşısında duran kişisel deneme. Filmin en bilinen numarası finalde. Welles seyirciye önümüzdeki bir saatte anlatılacak her şeyin gerçek olduğu sözünü veriyor. Sonra dönüp itiraf ediyor: son on yedi dakikadır yalan söylüyorum. Oja Kodar ve Picasso'nun sahte tabloları üzerine kurulu bölüm baştan sona uydurma ve tam olarak seyircinin inanma eğilimini ölçmek için konulmuş. Film ilk çıkışında kabul görmedi; değeri sonradan teslim edildi. Rotten Tomatoes yüzde 88. Kimin için: kurgu belgesel sınırını seven ve kandırılmaktan hoşlanan seyirci. Kimin için değil: düz anlatım arayanlar; Welles kurguyu bilerek kesik kesik tutuyor ve hiçbir yerde uzun süre durmuyor.