Hanussen

Kehanetleriyle ün kazanmış bir adamın yükselişini anlatan film. Klaus Schneider Birinci Dünya Savaşı'nda yaralanmış bir Avusturyalı asker. Hastanede yatarken bir şey fark ediliyor: insanları etkileyebiliyor, telkinle davranışlarını değiştirebiliyor ve söyledikleri tutuyor. Savaştan sonra ad değiştirip sahneye çıkıyor. Hanussen adıyla Berlin'de tanınıyor; gösterileri dolup taşıyor ve gazeteler onu yazıyor. Siyasetçiler de ilgileniyor. Filmin konusu bu ilgi. Adam kendini siyasetin dışında tutmaya çalışıyor; kimseye hizmet etmediğini söylüyor. Ama otuzların başında Almanya'da tarafsız kalmak mümkün değil ve söylediği her söz birileri tarafından kullanılıyor. Yükseldiği yer onu bitiriyor: yaptığı bir kehanet gerçekleşiyor ve o andan itibaren tehlikeli bir tanık hâline geliyor. Karakter gerçek bir kişiden yola çıkıyor; Hanussen 1933'te öldürüldü. Klaus Maria Brandauer başrolde; yönetmenle çalıştıkları üçlemenin son filmi. Kadroda Erland Josephson var. Yönetmen İstván Szabó. Film yabancı film dalında Oscar'a aday gösterildi. Avrupa sinemasını ve iktidar ile sanatçı ilişkisini anlatan filmleri sevenler için güçlü bir kapanış. Doğaüstü bir anlatı bekleyen izleyici için ise film yeteneğin gerçek olup olmadığıyla ilgilenmiyor.