Cavalo Dinheiro (Horse Money)

Ventura bir hastanede. Yaşı belli değil, elleri titriyor ve nerede olduğunu bilmiyor. Koridorlarda dolaşıyor, eski tanıdıklarıyla konuşuyor ve konuşmalar bugünle 1974 arasında gidip geliyor. Karanfil Devrimi sırasında Lizbon'da yaşayan Cape Verde'li işçilerin hikâyesi, hatırlamak ile sayıklamak arasında bir yerden anlatılıyor. Pedro Costa yönetti. Ventura kendisini oynuyor; Costa onunla yıllardır çalışıyor. Costa'nın yöntemi belgesel ile kurmaca arasında duruyor ve ikisine de tam ait değil. Oyuncular gerçek insanlar ve kendi hayatlarından malzemeyle konuşuyor; ama sahneler yazılmış, kadraj titiz ve ışık tümüyle kurgulanmış. Costa küçük bir dijital kamerayla, çok küçük bir ekiple ve uzun süre boyunca çalışıyor. Görüntü filmin merkezinde. Neredeyse her plan sabit, karanlık ve derin; yüzler karanlıktan çıkıyor ve mekân çoğu zaman bir koridor ya da hücre gibi duruyor. Bu, filmin en çok övülen ve en çok yorucu bulunan tarafı. Asansör sahnesi filmin en bilinen bölümü: Ventura ile bir askerin, hiç açılmayan bir asansörde geçen uzun konuşması. Yapım Locarno'da en iyi yönetmen ödülünü kazandı. Kimin için: çağdaş sanat sinemasını ve Portekiz sömürge tarihinin izlerini merak edenler. Kimin için değil: anlatı yok denecek kadar az, sahneler çok uzun ve film hiçbir bilgiyi seyirciye kolaylaştırmıyor.