Hugo

Martin Scorsese’nin 2011 tarihli filmi ilk yarısında istasyonda geçen bir kovalamacadır: müfettiş, köpek, saat kulesi. Asıl konu ancak ikinci yarıda açılıyor, çünkü oyuncakçının sinemanın ilk yıllarının unutulmuş yönetmeni Georges Méliès olduğu anlaşılıyor. Filmi ortasında bıraksanız bambaşka bir film izlediğinizi sanırsınız. Bu, Scorsese’nin ilk üç boyutlu çalışması ve derinliği size doğru değil kareye doğru kullanıyor: istasyonun tozu, buharı, karı. Yüz yirmi altı dakikalık süre otomat tamir eden bir çocuk hikâyesi için uzun, ayrıca son bölüm doğrudan film korumacılığı savunmasına dönüşüyor. Yönetmen koltuğunda başlangıçta Chris Wedge vardı. Çekim o sırada yeni olan Alexa kameralarla ve ayna düzenekli üç boyut kızaklarıyla yapıldı. Méliès’in iflası, film şeritlerinin selüloit için eritilmesi, Montparnasse’taki oyuncak tezgâhı ve sonunda aldığı nişan gerçeğe uygun; buna karşılık film onun iki çocuğunu, kardeşi Gaston’u ve ilk eşi Eugénie’yi hiç anmıyor, üstelik onu film yaptığı yıllarda Jeanne d’Alcy ile evli gösteriyor, oysa o evlilik 1925’te kıyıldı. Film on bir dalda aday gösterilip beş ödül kazandı, beşi de teknik dallardaydı, gişede ise zarar etti. Kimin için: filmin ikinci yarısını Méliès’in kendi filmlerinin perdeye geri gelişine ayırmaya razı olan ve otomat gizemini bunun bahanesi sayan izleyici için. Kimin için değil: afişteki maceraya güvenip gelen çocuk için; gizem ortada çözülüyor ve kalan süre eski filmlerin kurtarılması üstüne bir savunmadır.