Joe Black (Meet Joe Black)

Martin Brest’in 1998 yapımı filminde medya patronu Bill Parrish’in kapısını, genç bir adamın bedenine girmiş Ölüm çalıyor. Senaryonun kökeni 1934 tarihli Death Takes a Holiday ve onun arkasındaki Alberto Casella oyunu. O film 79 dakikaydı; Brest aynı fikri iki katından uzun bir süreye yayıyor. Fark yalnızca uzunlukta değil: eski filmde Ölüm’le birlikte giden kişi kızken, burada babanın kendisi oluyor. Bugün hâlâ dolaşan sahne ilk on dakikada bitiyor. Brad Pitt’in oynadığı genç adamın önce bir minibüs, ardından taksiyle savrulduğu çarpışmayı ILM üstlendi. Efekt sorumlusu Michael Owens, Pitt’in ölçülerinde ağırlıklandırılmış bir kukla yaptırdıklarını ama kuklanın kütlesi yanlış geldiği için işe yaramadığını anlatıyor; oyuncudan kuklaya geçiş hareket bulanıklığının içine saklanmış ve sahne elli civarında birleştirme denemesiyle toplanmış. Gişe tarafı da tuhaf. 90 milyon dolarlık bütçeye karşılık Kuzey Amerika’da 44,6 milyon dolar toplandı. Üstelik 17 Kasım 1998’de Phantom Menace fragmanı yalnızca üç filmin önünde ve 75 salonda gösterildi; bunlardan biri buydu ve bilet alıp fragman biter bitmez salonu terk edenler oldu. Kimin için: Çarpışmanın ilk on dakikada bittiğini bilerek, kalan süreyi yemek masası ve yönetim kurulu konuşmalarına ayırmayı göze alan izleyici için. Kimin için değil: O viral çarpışma klibi için bilet alan izleyici için.