Acılar Kenti (A City of Sadness)

Tayvan'da 1945 ile 1949 arasında geçen bir film. Japon yönetimi bitiyor. Radyoda teslim haberi okunuyor ve ada anakaradan gelen yeni bir idareye geçiyor. Lin ailesinin dört oğlu var. En büyüğü bir lokanta işletiyor, biri savaşta kayboldu, biri akıl sağlığını yitirdi, en küçüğü Wen-ching sağır ve dilsiz. Wen-ching fotoğrafçı. Bir stüdyosu var ve iletişimi kâğıda yazarak kuruyor. Bundan sonra film dört yıla yayılıyor. Doğumlar, düğünler, cenazeler, karaborsa işleri, kavgalar ve giderek artan tutuklamalar. Yeni idare beklendiği gibi olmuyor. Yolsuzluk, enflasyon ve yerli halka ikinci sınıf muamele hızla tepki biriktiriyor. Sonra olay patlıyor. Bir sokak satıcısına yapılan müdahale ada çapında bir ayaklanmaya dönüşüyor ve ardından toplu tutuklamalar ve infazlar geliyor. Anlatının ilgilendiği yer siyaset değil aile: film hiçbir siyasi olayı doğrudan göstermiyor; her şey radyodan, mektuptan, geç gelen bir haberden duyuluyor. Hinomi bir hemşire ve anlatıcı. Günlüğü filmin sesi ve olayları onun cümleleriyle öğreniyoruz. Wen-ching'in sağır ve dilsiz olması bir tercih. Oyuncu Hong Konglu ve Tayvanca konuşamıyordu; film doğrudan ses kullanan ilk Tayvan yapımlarından olduğu için karakter sessiz yazıldı ve bu sessizlik anlatının merkezine oturdu. Biçim uzak duruyor. Kamera çoğunlukla sabit, sahneler tek planda çekilmiş ve kimsenin yüzüne yaklaşılmıyor. Film Venedik'te Altın Aslan kazandı ve bu ödülü alan ilk Tayvan filmi oldu. Ayrıca ülkede yıllarca konuşulması yasak olan 1947 olaylarına değinen ilk yapım. Kadroda Tony Leung Chiu-wai, Hsin Shu-fen ve Chen Sung-young var. Yönetmen Hou Hsiao-hsien. Kimin için: yavaş, mesafeli ve tarihî sinemayı sevenler. Kimin için değil: takip kolaylığı bekleyenler; karakter sayısı fazla, olaylar dolaylı anlatılıyor ve bağlamı bilmeden izlemek zor.