The Time to Live and the Time to Die

Bir aile 1947'de anakaradan Tayvan'a geçiyor ve geçici olacağını sanıyor. Film bundan sonraki yirmi yıla, oğul Ah-hsiao'nun çocukluğundan gençliğine bakıyor. Önce baba, sonra anne, sonra büyükanne ölür; çocuk bu arada sokakta kavga eder, bilardo oynar, bir kıza mektup yazar. Anlatının ilgilendiği yer siyasi sürgünün tarihi değil, o sürgünün bir evin içinde nasıl sessizce yerleşip kaldığı. Büyükanne sürekli anakaraya dönen yolu aramaya çıkıyor ve hep aynı köprüde bulunuyor; filmin en acı şakası bu. Biçim uzun çekimlerden ve sabit kameradan oluşuyor. Ölümler çoğunlukla kapı arkasında ya da kadrajın kenarında kalıyor, kamera yaklaşmıyor. Yas bu yüzden anlatılmıyor, mekânda bırakılıyor. Hou Hsiao-hsien'in kendi çocukluğundan yazılmış bir film; Çince adı olan Tongnian Wangshi doğrudan çocukluk anıları demek. Hou'nun kendi anlatıcı sesi filmi açıyor. Yapım, yönetmenin izlenimci üslupla kendi geçmişine döndüğü döneme, Tayvan Yeni Sineması'nın en verimli yıllarına denk geliyor. Kadroda Yu An-shun, Tien Feng ve Mei Fang var. Kimin için: sabırlı, gündelik ayrıntıyla anlatan otobiyografik sinemayı sevenler. Kimin için değil: olay örgüsü ve dönüm noktası bekleyenler; burada zamanın geçmesi dışında pek bir şey olmuyor.