Asılarak İdam (Death by Hanging)

Japonya'da bir infaz odasında geçen bir film. Film bir tanıtımla açılıyor. Dış ses idam odasının nasıl çalıştığını anlatıyor ve mekânı gösteriyor. Sonra infaz yapılıyor. Mahkûm ölmüyor. Adam yerde yatıyor, nefes alıyor ve hiçbir şey hatırlamıyor. Kim olduğunu, ne yaptığını, hatta Koreli olduğunu bile bilmiyor. Görevliler kilitleniyor. Yasa ölünceye kadar asılmayı emrediyor; ama bilincini kaybetmiş birini asmak da hukuka aykırı. Bundan sonra film bir canlandırma anlatısına dönüyor. Adama kim olduğunu hatırlatmak gerekiyor. Görevliler bunu yapmaya karar veriyor. Odada onun evini kuruyorlar. Ailesini oynuyorlar. Yoksulluğunu, okulunu ve mahalleyi canlandırıyorlar. Sonra suçu oynuyorlar. Savcı kurbanı canlandırıyor. Oyun her seferinde bozuluyor. Görevliler kendi önyargılarını sahneye taşıyor ve canlandırdıkları şey gerçek değil, kafalarındaki Koreli. Anlatının ilgilendiği yer idam değil kimlik: filmin fikri, devletin bir insanı asabilmek için önce onu bir kimliğe oturtmak zorunda olması ve o kimliği kendisinin üretmiş olması. Bir kadın beliriyor. Kim olduğu belirsiz; belki hayal, belki bir tanık. Anlatı bu noktadan sonra gerçekle oyunu ayırmayı bırakıyor. Ton komedi. Görevliler beceriksiz, tartışıyor, birbirini suçluyor ve durum saçmalaştıkça ağırlaşıyor. Biçim Brecht tiyatrosuna yakın. Bölüm başlıkları var, dış ses var ve seyirciye doğrudan hitap ediliyor. Olay gerçek bir davadan geliyor. Ellilerde Japonya'da Koreli genç bir adamın davası büyük tartışma yaratmıştı. Anlatı Japonya'nın Koreli azınlığa bakışını doğrudan hedef alıyor. Kadroda Yun Yun-Do, Kei Satō, Fumio Watanabe ve Akiko Koyama var. Yönetmen Nagisa Ōshima. Kimin için: siyasi sinemayı ve biçimsel deneyleri sevenler. Kimin için değil: gerçekçilik arayanlar; anlatı bilerek yapaydır ve son bölümde tümüyle soyutlaşır.