The Ceremony

Japonya'da yirmi beş yıla yayılan bir aile filmi. Masuo savaş bitiminde Mançurya'dan dönüyor. Babası ölmüş, kardeşi ölmüş ve o annesiyle birlikte dedelerinin evine geliyor. Aile büyük. Toprak sahibi, muhafazakâr ve dedenin sözünden çıkılmıyor. Bundan sonra film törenlerden oluşuyor. Anlatı yalnız cenazelerde, düğünlerde ve anma günlerinde geçiyor; aradaki yıllar hiç gösterilmiyor. Her tören aynı yerde kuruluyor. Aynı avlu, aynı oturma düzeni, aynı fotoğraf ve her seferinde bir kişi eksik. Dede aileyi yönetiyor. Kimin kiminle evleneceğini o belirliyor ve kimse itiraz etmiyor. Bir düğün var ki gelin yok. Kadın gelmemiş ve tören yine de yapılıyor; Masuo boş bir yastıkla evlendiriliyor. O sahne filmin merkezi. Anlatı orada bütün tezini söylüyor. Kuzenleri de anlatının içinde. Terumichi ve Ritsuko; biri evi terk ediyor, biri kalıyor ve ikisi de aynı yere varıyor. Anlatının ilgilendiği yer aile değil ülke: film bir hanenin içindeki hiyerarşiyi savaş sonrası Japonya'nın kendisi olarak kuruyor ve dedeyi doğrudan bir siyasi figür olarak çiziyor. Biçim katı. Kamera çoğunlukla sabit, kadrajlar simetrik ve insanlar tören düzeninde sıralanıyor. Renk bilinçli. Törenlerdeki siyah ve beyaz sürekli tekrar ediyor ve araya giren kırmızı her seferinde bir kopuş. Anlatı Japonya'nın savaş sonrası tarihini arka plan olarak değil takvim olarak kullanıyor; her tören bir tarihe denk geliyor. Kadroda Kenzō Kawarasaki, Atsuko Kaku, Atsuo Nakamura ve Akiko Koyama var. Yönetmen ve ortak senarist Nagisa Ōshima. Kimin için: siyasi Japon sinemasını ve biçimci anlatıları sevenler. Kimin için değil: bağlam bilmeyenler; film Japonya'nın savaş sonrası siyasetine sürekli gönderme yapıyor ve açıklama yapmıyor.