The Sun's Burial

Osaka'da bir gecekondu bölgesinde geçen bir film. Yer yıkık. Barakalar, çamur, açık kanal ve ateş. Burada kimse resmî olarak yok. İş yok, kayıt yok, polis çok az giriyor. Bir iş yürüyor: kan. İnsanlar kan satıyor. Aracılar topluyor, hastanelere veriyor ve arada büyük bir fark var. Hanako bu işin içinde. Genç bir kadın; kan alım noktalarını yönetiyor ve iki çeteyle birden çalışıyor. Bundan sonra film bir çete anlatısı. İki grup bölgeyi paylaşamıyor. Şin ve Yosehei liderler. İkisi de genç, ikisi de acımasız. Hanako iki tarafa da bilgi satıyor. Kimlik ticareti de var. Ölülerin kâğıtları toplanıp satılıyor ve bir isim bir paraya denk geliyor. Yaşlı bir adam var. Adam savaş öncesinden bir hayal taşıyor ve gençlere sürekli eski günlerden söz ediyor; kimse dinlemiyor. Anlatının ilgilendiği yer suç değil zemin: filmin fikri, savaş sonrası büyümesinin dışında kalan bir bölgede insanların satacak son şeyinin bedenleri olması. Şiddet ani ve estetize edilmiyor. Ōshima gençleri idealize etmiyor. Anlatı onları ne kurban ne kahraman olarak veriyor. Renk sert. Gökyüzü kırmızı, toprak kahverengi ve mekân sürekli yanıyor. Bu, yönetmenin erken dönem filmlerinden biri ve aynı yıl çektiği diğer filmlerle birlikte onu stüdyoyla çatışmaya götürdü. Çekimler gerçek mekânlarda yapıldı. Kadroda Masahiko Tsugawa, Kayoko Honoo, Isao Sasaki ve Junzaburo Ban var. Kimin için: Japon yeni dalgasını ve sert toplumsal filmleri sevenler. Kimin için değil: sempatik karakter arayanlar; anlatıda kimse iyi değil ve umut hiçbir yerde önerilmiyor.