Liebelei

Viyana'da geçen bir film. Yıl 1900'lerin başı. Ordu bir toplumsal sınıf; subaylar üniformayla operaya gidiyor. Fritz genç bir teğmen. Bir baronun karısıyla ilişkisi var. İlişkiden sıkılmış. Bitirmek istiyor ve kadın bırakmıyor. Bir akşam iki kızla tanışıyor. Christine bir müzisyenin kızı; babası operada keman çalıyor. Fritz ona âşık oluyor. Bundan sonra film bir mutluluk anlatısı. Kar, kızak, kır evi, bir kilise ve iki genç. Anlatı bu bölümü uzun tutuyor. Kötü şeyin ne zaman geleceğini bilmemize rağmen film acele etmiyor. Baron öğreniyor. Düello isteniyor. Kurallar belli ve Fritz reddedemiyor. Christine hiçbir şey bilmiyor. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil kural: filmin fikri, iki gencin arasındaki şeyin gerçek olması ama onu bitiren şeyin tümüyle biçimsel bir onur düzeni olması. Christine'in babası hattı ayrı bir katman. Adam bir müzisyen; operada başkalarının aşk hikâyelerini çalıyor ve kendi kızına hiçbir şey söyleyemiyor. Son sahne bir pencerede geçiyor ve anlatı ölümü göstermiyor. Max Ophüls'ün kamerası burada zaten kendini kurmuş. Uzun kaydırmalar, merdivenlerde takip ve mekân içinde sürekli hareket. Kaynak Arthur Schnitzler'in tiyatro oyunu. Magda Schneider Christine'i oynuyor; oyuncu sonradan Romy Schneider'in annesi olarak da bilinecekti. Film 1933'te Almanya'da gösterime girdi; aynı yıl rejim değişti ve Yahudi kökenli Ophüls ülkeden ayrılmak zorunda kaldı. Kadroda Magda Schneider, Wolfgang Liebeneiner, Luise Ullrich, Paul Hörbiger ve Gustaf Gründgens var. Kimin için: erken dönem Alman sinemasını ve Ophüls'ün kamera işçiliğini sevenler. Kimin için değil: hız arayanlar; anlatının ilk yarısı neredeyse olaysız ve tempo bilerek yavaş.