Olivier, Olivier

Fransız taşrasında dokuz yaşındaki Olivier, büyükannesine giderken kayboluyor. Aile dağılıyor: baba Afrika'ya gidiyor, anne çöküyor, ablası kendi içine kapanıyor. Yıllar sonra Paris'te bir polis, sokakta yaşayan bir gençte kayıp çocuğu tanıdığını düşünüyor ve onu eve getiriyor. Anlatının ilgilendiği yer çocuğun gerçekten o olup olmadığı değil, ailenin buna ihtiyaç duyması: anne hiç sorgulamıyor, çünkü sorgulamak oğlunu ikinci kez kaybetmek demek. Film şüpheyi seyircide bırakıyor. Biçim sakin ve gerçekçi: kırsal ev, tarlalar, sıradan yemek sahneleri. Gerilim bağırışlardan değil, kimsenin sormadığı sorulardan geliyor. Hikâye gerçek bir vakadan geliyor: Agnieszka Holland fikri seksenlerin başında Fransız gazetelerinde çıkan bir haberden aldı. Film 49. Venedik Film Festivali'nde yarıştı ve 1992'de Valladolid'de ödül kazandı. François Cluzet babayı, Grégoire Colin geri dönen genci, Marina Golovine ablayı oynuyor. Kimin için: kimlik ve aile üzerine kurulu Avrupa dramalarını sevenler. Kimin için değil: net cevap isteyenler; film sonunda bile her şeyi açıklamıyor ve bazı unsurlar bilerek muğlak kalıyor.