Otello

Verdi'nin Otello operasının sinema uyarlaması. Kıbrıs'a dönen komutan, teğmeni Iago'nun kurduğu tuzakla karısı Desdemona'nın sadakatinden şüphe etmeye başlıyor ve bir mendil bir insanı yıkmaya yetiyor. Anlatının ilgilendiği yer kıskançlık değil, kıskançlığın nasıl imal edildiği. Iago hiçbir yalan söylemek zorunda kalmıyor; yalnızca doğru soruyu doğru anda soruyor ve gerisini Otello kendisi kuruyor. Biçim opera sahnesinden değil, sinemadan geliyor. Franco Zeffirelli gerçek mekân, kalabalık ve yakın plan kullanıyor; şarkıcılar sahne için değil kamera için oynuyor. Bunun bedeli var: sesler önceden kaydedilmiş, dudak uyumu zaman zaman görünüyor. Zeffirelli partisyona müdahale etti; kesintiler ve eklemeler yaptı, Söğüt Şarkısı'na dokundu, Paris prömiyerinden bale bölümleri getirdi. Opera çevresi ikiye bölündü. Los Angeles Times'tan Martin Bernheimer yönetmeni Verdi'nin partisyonunu sakatlamakla suçladı. Aynı kadroyla yapılan ses kaydı ise tamdır, yani filmdeki kesikler bilinçli bir sinema kararıydı. Plácido Domingo Otello'yu, Katia Ricciarelli Desdemona'yı, Justino Díaz ise Iago'yu söylüyor. Orkestra ve koro La Scala'nın, şef Lorin Maazel. Kimin için: opera sinemasını ve Domingo'nun bu roldeki hâlini merak edenler. Kimin için değil: partisyona sadakat arayanlar; kesintiler tartışma konusu oldu ve bu tartışma hâlâ kapanmadı.