Çellist Gosu (Gauche the Cellist)

Bir orkestra çellistinin filmi. Gauche kasabadaki küçük orkestrada çalıyor ve en kötüsü o. Şef provada onu tek tek durduruyor ve herkesin önünde eleştiriyor. Konsere az kalmış. Gauche eve dönüp geceleri tek başına çalışıyor. Sonra hayvanlar gelmeye başlıyor. Önce bir kedi, sonra bir guguk kuşu, bir porsuk yavrusu ve bir fare ailesi. Her biri bir şey istiyor. Kedi bir parça, guguk kuşu doğru notayı, porsuk ritmi ve fare hasta yavrusu için sesin titreşimini. Gauche her seferinde sinirleniyor. Yine de çalıyor. Bundan sonra film bir öğrenme anlatısına dönüşüyor. Hayvanların istedikleri şeyler tam da onun eksik olduğu yerler ve o bunu fark etmiyor. Anlatının ilgilendiği yer müzik değil öğreten kişi: film bir ustanın yokluğunda öğrenmenin nasıl mümkün olduğunu anlatıyor ve öğretmenler burada konuşmuyor bile. Konser günü geliyor ve orkestra iyi çalıyor. Gauche'un ne olduğunu anlaması sahne arkasında oluyor. Müzik anlatının içinde. Beethoven'ın altıncı senfonisi filmin merkezinde ve bölümler gerçek icra süresinde veriliyor. Kaynak Kenji Miyazawa'nın öyküsü. Yapım uzun sürdü. Film küçük bir stüdyoda, sınırlı bir ekiple ve yıllara yayılan bir çalışmayla tamamlandı; Isao Takahata bu süre boyunca projeye dönüp dönüp çalıştı. Süre altmış dakikanın biraz üstünde. Kimin için: sakin, müzik merkezli animasyonu ve Takahata'yı sevenler. Kimin için değil: tempo bekleyenler; film yavaş, tekrarlı ve bilerek küçük.